Interview met Kateryna Kievit, auteur van bestseller Normal People Don’t Act Like This

In haar nieuw Normal People Don’t Act Like This (papir version) transformeert de in Oekraïne geboren auteur Kateryna Kievit tl-verlichte kantoren, defecte printers en vergeten verkoopautomaten tot surrealistische podia waar vervreemding, tederheid en stille opstand zich ontvouwen. Haar verhalen, die absurdisme, satire en emotioneel inzicht combineren, spreken iedereen aan die ooit te lang naar een knipperende cursor heeft gestaard en zich afvroeg of het systeem terugkeek.

Kievit, nu woonachtig in België, blikt terug op haar ervaringen in de Oekraïense bedrijfscultuur door een dromerige lens – ze vindt helderheid, niet door logica, maar door metaforen. In dit gesprek hebben we het over revolutionaire paperclips, emotioneel onstabiele spreadsheets, en waarom een burn-out soms een zegen in vermomming kan zijn.

Benieuwd naar haar vreemde, tedere wereld? Lees het interview – en vergeet niet een exemplaar van Normal People Don’t Act Like This te bemachtigen. Misschien verandert het wel de manier waarop je naar het licht op kantoor kijkt. https://www.amazon.com/dp/B0FBK81CJP – Kindle version

V: Uw boek is surrealistisch, gefragmenteerd en toch vreemd vertrouwd. Wat was het uitgangspunt voor Normal People Don’t Act Like This?

Kateryna Kievit:

Het begon met uitputting – een soort emotionele burn-out die me het kantoorleven deed beschouwen als iets absurds en poëtisch tegelijk. Het idee ontstond tijdens mijn tijd bij een groot bedrijf in Oekraïne – een ervaring die diepe sporen naliet, hoewel ik die destijds niet volledig kon verwerken. Pas na mijn verhuizing naar België, naar een vriendelijkere en meer ondersteunende omgeving, vond ik de afstand en veiligheid om dat complexe emotionele terrein opnieuw te betreden. Wat ooit overweldigend had aangevoeld, veranderde in stof voor reflectie, en uiteindelijk – voor fictie. Ik stopte met proberen de bedrijfswereld logisch te begrijpen en begon die te vertalen met behulp van metaforen. Zo ontstonden verhalen zoals Pavlo Phoenix uit It Was Just Another Monday Burnout of Tailomachy – surrealistische, symbolische reacties op iets heel reëels.

V: Hoe zou je je stijl omschrijven aan iemand die jouw werk nog niet kent?

Kateryna Kievit:

Surrealistische satire met tederheid. Ik leen van mythen, technologie en kantoorjargon om emotionele allegorieën te creëren. Ik ben niet geïnteresseerd in het vertellen van verhalen “op de juiste manier” – ik ben geïnteresseerd in de waarheid die zichtbaar wordt wanneer de structuur instort. Zie het als Franz Kafka die een Slack-kanaal leest – maar dan met meer genegenheid.

V: Je personages omvatten een revolutionaire paperclip, een hond wiens staart een staatsgreep pleegt, en een automaat die verliefd kan worden. Waarom levenloze objecten?

Kateryna Kievit:

Omdat ze luisteren. In tegenstelling tot mensen onderbreken objecten niet. Ze absorberen ons stilletjes. Ik geloof dat ons emotionele leven een residu achterlaat op dingen – toetsenborden, mokken, lichtschakelaars. Schrijven vanuit het perspectief van objecten stelt me in staat om het ego te omzeilen en te raken aan iets universelers: verlangen, loyaliteit, absurditeit, verval.

V: Veel van je verhalen spelen zich af in surrealistische kantoor- of fabrieksomgevingen, waar taal en systemen de werkelijkheid lijken te vervormen. Wat trekt je aan in zakelijke omgevingen als literair terrein?

Kateryna Kievit:

Het zijn de nieuwe tempels van betekenis – of juist van de erosie ervan. Op plekken zoals kantoren of productielijnen is alles georganiseerd, gelabeld en procedureel – maar toch voelen mensen zich vaak verloren, vervreemd of vallen ze stilletjes uiteen. Die tegenstelling fascineert me. In een verhaal als Duat bijvoorbeeld, wordt de nachtdienst op een Europese fabrieksvloer een afdaling naar de onderwereld – niet metaforisch, maar bijna letterlijk. De zakelijke setting wordt een soort mythologisch podium waar emoties zich verschuilen achter protocollen en identiteit oplost in functie. Ik ben geïnteresseerd in hoe systemen ons vormen, en hoe poëzie door de kieren sijpelt.

V: Je draagt een van je verhalen op aan de Oekraïense schrijver Andriy Lyubka. Wat is het verband?

Kateryna Kievit:

Zijn werk danst tussen absurditeit en emotie, net als het mijne. Het verhaal Sleeping in the Office is een stille knipoog naar die gevoeligheid – waar de kleinste handeling, zoals in slaap vallen op het werk, een gebaar van vertrouwen, kwetsbaarheid en onverwachte intimiteit wordt. Lyubka’s schrijfstijl heeft me geleerd om juist die tussenruimtes te waarderen.

V: De titel van het boek – Normal People Don’t Act Like This – suggereert ironie. Wie zijn die “normale mensen”?

Kateryna Kievit:

Precies. Wie zijn dat? De titel is, denk ik, iets wat een HR-bot of een passief-agressieve collega zou fluisteren als oordeel. Maar het is ook een uitnodiging tot rebellie. Als normaliteit betekent dat we onze vreemdheid moeten onderdrukken, dan ben ik liever vreemd. Het boek viert degenen die te veel voelen, zich ‘verkeerd’ gedragen, of weigeren om geoptimaliseerd te worden.

V: Welke rol speelt Oekraïne in je schrijven – emotioneel, cultureel, taalkundig?

Kateryna Kievit:

Het is de achtergrondruis in alles. Zelfs als ik in het Engels schrijf, zijn de cadans, het ritme, de emotionele textuur – ze zijn geworteld in de Oekraïense ervaring. Ik ben opgegroeid te midden van absurditeit en tederheid, van schoonheid die samengaat met bureaucratie. Die dualiteit heeft me gevormd. Mijn humor, mijn melancholie, mijn weerstand tegen cynisme – het is allemaal op de een of andere manier Oekraïens.

Je voelt het in mijn personages. Pavlo Phoenix, die elke maandag bij de koffieautomaat opbrandt – zijn pijn is doorspekt met ironie en waardigheid. Uliana, die eindelijk haar innerlijke criticus te grazen neemt – die criticus, Plytkar, spreekt met een stem die onmiskenbaar geïnspireerd is door een Oekraïense gevoelslogica: direct, beeldend, en doordrenkt met scherpe genegenheid. Zelfs iemand als Jarema, de stagiair in Soup, zit gevangen tussen plicht en absurditeit op een manier die ons culturele geheugen weerspiegelt. Dit zijn geen willekeurige namen – ze dragen een gewicht, een geschiedenis, een toon waaraan ik niet wil en niet kan ontsnappen.

Zie ook: Europa slaat terug – feiten en cijfers over tarieven tegen de VS

V: Ga je het boek vertalen naar het Nederlands of Oekraïens?

Kateryna Kievit:

Ja, uiteindelijk wel – of in ieder geval, dat hoop ik. Oekraïens is de taal die mijn emotionele landschap heeft gevormd, dus een vertaling voelt zowel natuurlijk als noodzakelijk. Nederlands is waar ik nu leef – het maakt deel uit van mijn heden. Ik zou graag willen dat het boek in alle drie de talen zou bestaan, niet alleen als een taaloefening, maar om te zien hoe de toon verandert, wat teder blijft, en wat in elke versie opnieuw tot leven komt. Het is niet alleen vertaling – het is reïncarnatie.

V: Wat hoop je dat lezers uit dit boek meenemen?

Kateryna Kievit:

Dat het oké is om je vreemd te voelen. Ontkoppeling is geen mislukking – het is vaak het eerste teken dat er iets in je wakker wordt. En dat we soms, om het moderne leven te overleven, de logica moeten loslaten en ons moeten richten op poëzie.

V: Wat staat je als schrijver te wachten?

Kateryna Kievit:

Ik begin langzaam aan een roman – het zet mijn verkenning van systemen, verlangen en stille transformatie voort, maar dit keer via een meer doorlopende karakterontwikkeling. Het is nog steeds fragmentarisch, soms nog surrealistisch, maar er begint zich iets groters te vormen. En eigenlijk verschijnen de eerste pagina’s van die roman al aan het einde van Normal People Don’t Act Like This. Zie ze als een signaal – een deur die opengaat. Ik deel ook korter werk op Substack en stuur verhalen in bij literaire tijdschriften. Maar vooral luister ik – naar de printer, het koffieapparaat, en het volgende vreemde ding dat probeert te spreken.